Ik ben Isidoor Goddeeris. Ik ben beeldhouwer, en ik werk in allerlei soorten materialen: zowel marmer als hout als gips als om het even wat. Ik ben iemand die 'zoekt' en zijn hele leven verder zal zoeken.

Eigenlijk heb ik in het begin hoofdzakelijk met steen gewerkt. Waarom in steen? Ik ben in feite mijn carrière begonnen als steenhouwer bij de firma 'Monument' in Ingelmunster. Het ging voornamelijk om arduin, zoals dit werk hier bijvoorbeeld; dit hier is in arduin. Natuurlijk heb ik ondertussen ook andere materialen leren kennen zoals marmer, albast, enzovoort, alle steensoorten in feite. Waarom werk ik in albast? Dat komt voornamelijk doordat er een prachtige site ontdekt is in Volterra, waar ze albast – het gesteente dus – uit de grond halen.

Dit is albast. Albast is dezelfde soort gesteente – namelijk een kalkgesteente – als marmer, maar het is veel zachter. Het heeft ongeveer de zachtheid van gips, terwijl marmer natuurlijk veel harder is. Een voordeel is ook dat het het licht doorlaat. Het is dus lichtdoorschijnend. Als ik er een lamp voor houd… Zie je dat? Dan schijnt het licht gewoon door de steen. In marmer heb je dat niet, tenzij je natuurlijk héél dun werkt, met een aantal millimeters maar, maar hier zitten we met een dikte van verschillende centimeters en toch gaat het licht er nog doorheen.

En traitant les pierres par des techniques plus spécifiques, vous pouvez parfois veiller à ce qu'elles ne ressemblent plus à de la pierre. Isidore travaille ainsi sur un projet d'abattoirs dont il imite les morceaux de viande à travers un marbrée rouge espagnol, appelé Rosso Alicante.

Ik heb onlangs een stuk rood marmer gekocht in Carrara. Het marmer zelf komt natuurlijk niet van Carrara, maar het is dus wel rode marmer waarmee ik kan proberen om een stuk vlees, een ribstuk in feite, te imiteren. Eventueel ga ik het nog combineren met andere materialen. Ik ben nog op zoek naar een idee voor een aanvulling van een vroeger werk van mij rond vlees.

Ik werk normaliter met widiabeitels. Dat zijn harde beitels die heel sterk zijn, maar wel breekbaar. Het is een platte widiabeitel. Als je goed kijkt, zie je een harder staal dat hierin gelast zit. Het widiastaal is echt heel hard, veel harder dan gewoon staal, en het snijdt heel goed in harde steensoorten. Dus als je met hard marmer werkt kan het interessant zijn om met widiabeitels te werken. De ruwe vorm maak ik eerst met een tandbeitel, met gleufjes in, een soort vork in feite; die gaat diep in het marmer.
Le burin se compose de trois dents, adapté pour entamer le gros oeuvre puisque vous pouvez traiter plus de matière en même temps.

Dit zwembad is gemaakt met een oud bad dat vroeger in ons huis stond. Mijn kinderen hebben er nog in gezeten, en ikzelf ook. De vorm ervan nodigde uit om een maquette te maken van een open zwembad. Het is in feite geïnspireerd op het vroegere zwembad van Roeselare, een prachtig zwembad, dat ze helaas afgebroken hebben. Maar de loketjes en zo zijn echt op die van vroeger geïnspireerd.

Mijn maquettes hebben wel altijd een kinderlijk-naïef kantje. Ze doen een beetje denken aan 'kampen bouwen'. Het idee erachter is dat je erbij moet kunnen wegdromen, dromen van de vrijheid om eigen architectuur te maken, eigen bouwsels, eigen 'nesten', eigen creaties. Dat is wat erachter steekt.

Dit is in feite een soort Gotisch raam. Een deel van een kerk, zou je kunnen zeggen. Een verdere stap die ik hier graag zou nemen, maar die niet gemakkelijk is, is een volledige kerkconstructie maken met ook ramen in, waarin ik dan bijen probeer aan te trekken, zodat ze zich erin nestelen en zelf 'verder bouwen'. Zo zouden ze dan een nieuwe constructie kunnen maken met hun honingraten.

Dus wat doe ik: ik maak een mal van het hout en ik giet het in was, zodat de mensen van de gieterij de was kunnen wegsmelten in een hittebestendige mal en die dan volgieten met brons. En het resultaat daarvan is dus latjes met een houtstructuur, maar dan in brons. Deze hier kraakt nu, maar enfin… Er kunnen natuurlijk luchtbellen in zitten en zo, maar in ieder geval zie je heel mooi dat de houten latjes goed omgezet zijn in brons. Hier kun je dan opnieuw constructies mee maken; je kunt ze bijvoorbeeld aan elkaar lassen tot een ladder. Men kan natuurlijk geen supercomplexe dingen in één keer gieten; het wordt sowieso opgesplitst in verschillende onderdelen, omdat er luchtkanalen in moeten zitten en zo, zoals je hier ziet. Dus samengevat: je kunt een houtstructuur omzetten in brons en dat via was.

Het basisproduct is silicone, een soort rubber, in combinatie met een verharder, zodat de vloeiende silicone kan harden in ongeveer een halfuurtje tijd.

De tweede laag ga ik dikker leggen. Ongelooflijk… Ik heb al bij mijn eerste poging exact 300 gram genomen. Amai! Dat heb ik goed gedaan :-) Bon, oké... Ik ga nu een ander kleur pigment nemen dat ik bij de silicone doe. Dat dient in feite voor niks, behalve om te zien of alles goed gemengd is en om te kunnen controleren of de laag die ik op de eerste, okerkleurige laag ga leggen, wel genoeg bedekt is.

De Kunstenaar - De Maquettekunstenaar

Wat heb je nodig

Deel je (nieuws)verhaal